KAFANSIZ KOʻMILGANLAR

Boy oʻgʻlim oʻlar bir oʻz boʻlar ayonlar, Oʻz bolasin yozgʻiga termultib qomaylar. Aybim bilmay kegan Akmal Ikromlar, Fayziyoddek maralmaydi maydonlar... Yurdim, koʻringanda keng osmonlaring bor, Yuldizni yigʻlatgan dostonlaring bor. Osmoningda ham diyorlaringga zor, Javdiragan tormulugʻing Choʻponing bor. Oʻz lingʻa qadogʻiga bosay yuzimni, Oqsasam-ku, ogʻir olmoʻz soʻzimni, Qaybiryovlar yoʻqib varoʻz koʻzini Olisdarda qolgan Usmoning bor. Muhammad Yusuf. «Abdulla Qodiriy, Usmon Nosir degan yozuvchilarni eshitganmisan? Fayzulla Xoʻjayev, Akmal Ikromovdek buyuk rahbarlarni-chi? Ularni kim otgan? Nega? Bilasanmi?.. Mana yoningda oʻtirgan Shukrullo “xalq dushmani” boʻlib, necha yilga hukm qilingan, necha yil qamoq lagerlarida oʻtirib chiqqan, bunga ham ishonmaysanmi? Bir necha oʻlimlardan qanday qilib qolganini, xoʻrliklarini eshitganmisan?» «Ayting bering», — deyish oson. Har qanday dahshatli, fojiali voqealarni ham ertak eshitgandek eshitish mumkin. Ammo qamoqlarda tilka-pora boʻlgan bu yurak, qahshagan bu asablar tuhmat va haqoratlar azobini qayta xotirlashga endi bardosh bera olarmikanlar!